اي بودنت براي عبادت دليل منکعبه پر از بت است،کجايي خليل من؟دست مرا بگير که در ابتداي راهوامانده است نفس ضعيف و ذليل منخشکانده است چشمه ي چشم مرا گناهاينگونه به ثمر نرسيده نخيل منيا ايها العزيز تصدق علي الذليلاصلا اميد نيست به بار قليل منهرجا که مي روم به در بسته مي خورماين بار آمدم که تو باشي کفيل م

اين روزها ديگر کسي ياد شما نيستديگر کسي با نام هايت آشنا نيستمثل گذشته نيست ديگر کارهامانشبهاي جمعه روي لبهامان دعا نيست حق با شما بوده اگر خيمه نشينياين جا ميان ما براي تو که جا نيستتفريح بعضي ها مهم تر از نماز استيک عده اي هم کارشان غير از ريا نيستديگر گذشت آن هفته هاي جمکرانيديگرسه شنبه هاي

کاش مي شد که خدااجازه ظهورت مي دادکاش مي شدکه در اين ديار غربتوميان موج غمهابه سکوت سرد وسنگينرخصت خاتمه مي دادکاش مي شدجمعه ماشاهد ابروي زيباي تو مي شدديده نا قابل مافرش کيسوي تو مي شدکاش مي شدانتظار منتظر بپايان رسدوهوا ميزبان ياسها ونسترنهاخاک پاي مهدي زهرا شودکاش مي شدتو هم از انتظار خسته شوي وبراي فرج دعا کنيکاش مي شد...آقا با چشماني گريان منتظر ظهورت هستم...الهي عظم البلا

 ميان مردمي و مردم از شما دورندميان مردم صد چهره اي كه صد جورندميان طايفه هايي كه چشم سر دارندو از نديدن نور تو غالباً كورندميان منتظراني كه ندبه مي خوانندو گوييا به صدا كردن تو مجبورندخدا كند كه نباشم من از كساني كهفقط به گريه و زاري و ندبه مشهورنداگر دعاي شما شاملم شود نرومميان مردم صد چهره اي كه صد جورند...